سایه می جویم ,فریب,آفتابم می برد

آب اگر پیدا شود,انس سرابم می برد

                          چشم بستن از جهان نقش و رنگ افسانه ایست

                                     می شوم بیدارتر آنگه که خوابم می برد 

خس نداند ره کدام است و سرانجامش کدام

بی خبر افتاده ام در جوی و آبم می برد

                                      فرصتی کو تا بیاویزد به خاری برگ کاه

                                       تندباد روزگاران با شتابم می برد

روی آرامش ندیدم در کشاکش های زیست

سیل غم چون خفت،موج اضطرابم می برد

                                 من،به خود،کی از در میخانه بیرون میشدم

                                        خانه اش آباد سیل می،خرابم می برد


                                                      سهراب سپهری